Hawker Tempest ΜK. VI σε κλιμακα 1/48 

Μοντέλο του Μιχάλη Παπαδάκη  

Hawker Tempest ΜK. VI 1/48 Modeler Μichael Papadakis

History

The Hawker Tempest was a British fighter aircraft primarily used by the Royal Air Force (RAF) in the Second World War. The Tempest was an improved derivative of the Hawker Typhoon, and one of the most powerful fighter aircraft used during the war.

 Prototype (HM595) flown with 2,340 hp Sabre V on May 9, 1944, followed by two Hawker Tempest V conversions for service trials and 142 new-build Hawker Tempest Vis with this engine. Service use post-war. 

Tempest Mk. VI from 6-th Squadron RAF, Egypt, winter of 1948-49.

Hawker Tempest Mk VI, JV-U σε πρώτο πλάνο ενώ διακρίνεται στο βάθος το JV-X. Και τα δυο αεροσκάφη φέρουν βάσεις για εκτοξευτές ρουκετών. Η φωτογραφία τραβήχτηκε στην Λευκωσία της Κύπρου το 1949.

Ιστορία και Μοντέλο

TO ΚΑΛΥΤΕΡΟ BPETANIKO MAXHTIKO TOY ‹ Β'  ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Το Tempest (1942) του Sir Sydney Camm αποτέλεσε το δεύτερο στάδιο στην  εξέλιξη της οικογένειας καταδιωκτικών που αναπτύχθηκαν προς αντικατάσταση του Hurricane μετά τα Tornado και Typhoon (1939/40) και πριν από τα Fury και Sea Fury (1944/45). 

Αν και η επιχειρησιακή του αξιοποίηση υπήρξε περιορισμένη, καθώς ουσιαστικά «πρόλαβε» τον τελευταίο μόνο χρόνο εχθροπραξιών του Β‹ Π.Π., καταξιώθηκε ως το καλύτερο μαχητικό της R.A.F (εκτός του Meteor), αφού έμπρακτα αποδείχθηκε ανώτερο των FW 190 και των τελευταίων εκδόσεων του BF109.

Το «τροποποιημένο» Tempest MkVI, παρήχθη σε 142 συνολικά μονάδες και υπηρέτησε στη Μέση Ανατολή. 

Tempest Mk.VI by Michael Papadakis

H έκδοση αυτή διέθετε τον εφοδιασμένο με τροπικό φίλτρο Sabre MkV των 2.340 ίππων, που ήταν 10% ισχυρότερος από το Sabre II. Στην έκδοση....

 Bristol Beaufighter  

Ιστορία και Μοντέλο στην 1/48

Ψιθυριστός θάνατος...

Ένα από τα πιο επιτυχημένα αεροσκάφη των Βρετανών κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πόλεμου, το Bristol Beaufighter, που πέρασε στην ιστορία μεταξύ των Άγγλων στρατιωτών με το παρατσούκλι «Beau». «Ψιθυριστό θάνατο» αποκαλούσαν οι δυνάμεις του Άξονα και πιο συγκεκριμένα οι Γιαπωνέζοι, αυτού του τύπου τα βρετανικά αεροπλάνα...

«Πετούσαν χαμηλά και αργά. Κουβαλούσαν μόνο μια τορπίλη, και ο διακριτικός θόρυβος που έκαναν οι μηχανές τους γινόταν αντιληπτός μόνο όταν πλέον ήταν πολύ κοντά μας. Η πατέντα με τις καλυμμένες βαλβίδες εξαγωγής των κινητήρων τα έκανε σχεδόν αθόρυβα...

Στην αρχή ακούσαμε ένα απαλό σφύριγμα, θα μπορούσε να ήταν και ο αέρας από τα ξάρτια του πλοίου, μετά ένα συνεχόμενο μονότονο ψίθυρο και μετά το ακούσαμε ξεκάθαρα. Όμως η τορπίλη είχε ήδη φύγει...

Το σκάφος κλυδωνίστηκε με δύναμη και σε λιγότερο από μισή ώρα βυθίστηκε... οι περισσότεροι χάθηκαν»…

Τα Bristol Beaufighter ήταν κυρίως ελαφριά βομβαρδιστικά με δυνατότητα προσέγγισης στόχου από πολύ μικρό ύψος, αφού είχαν τη δυνατότητα να πετούν με πολύ μικρή ταχύτητα. Παράλληλα εμπλέκονταν σε αερομαχίες και αποτελούσαν αεροσκάφη προστασίας, αφού συνόδευαν νηοπομπές. Εκεί όμως που δοξάστηκαν ήταν στον αγώνα κατά των πλοίων. Τα συγκεκριμένα αεροσκάφη ήταν ίσως από τα πλέον θανατηφόρα για τα πολεμικά πλοία. Πετώντας σε πολύ μικρό ύψος ευθυγραμμίζονταν με το εχθρικό πλοίο και εξαπέλυαν τη μια και μοναδική τους τορπίλη. Η βιβλιογραφία αναφέρει πως

μόνο τα αυστραλιανά Beaufighter βύθισαν περισσότερα από 700 γιαπωνέζικα σκάφη.

 Το μοντέλο !  Bristol Beaufighter 1/48 του Μιχάλη Παπαδάκη τα λόγια είναι περιττά !

Bristol Beaufighter by Michael Papadakis

Από το 1939 έως και το τέλος του πολέμου, το 1945, κατασκευάστηκαν συνολικά 5.564 τέτοια αεροσκάφη.

Grumman HU-16 Albatross 
 The Grumman HU-16 Albatross is a large twin-radial engine amphibious flying boat that was used by the U.S. Air Force, the U.S. Navy and the U.S. Coast Guard, primarily as a search and rescue and combat search and rescue aircraft. Originally designated as the SA-16 for the USAF and the JR2F-1 and UF-1 for the USN and USCG, it was redesignated as the HU-16 in 1962.
Design and development
 An improvement of the design of the Grumman Mallard, the Albatross was developed to land in open ocean situations to rescue downed pilots and other flight crew members. Its deep-V hull cross-section and substantial length enable it to land in the open sea. The Albatross was designed for optimal 4-foot (1.2 m) seas, and could land in more severe conditions, but required JATO (jet-fuel assisted take off, or simply booster rockets) for takeoff in 8–10-foot (2.4–3.0 m) seas or greater.
 Ιστορία 
Το μεγαλύτερο ποσοστό των Albatross χρησιμοποιήθηκε από την USAF, κυρίως για την εναέρια διάσωση. Η USAF χρησιμοποίησε εκτενέστατα τα SA-16 στην Κορέα, όπου απέκτησε φήμη γερού και αξιόπιστου αεροσκάφους. Αργότερα το HU-16B Albatross (έκδοση μεγάλου εκπετάσματος) χρησιμοποιήθηκε από την Υπηρεσία Διάσωσης της USAF στον πόλεμο του Βιετνάμ. Το HU-16D Albatross χρησιμοποιήθηκε για έρευνα και διάσωση από το Αμερικανικό Ναυτικό και μεταφορές στη νήσο Γκουάμ κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ.